ABC RODZICÓW PRZEDSZKOLAKA

opracowała: Anna Kozielska nauczyciel grupy III

Pierwszy dzień w przedszkolu to bardzo ważny moment dla dziecka. Z jednej strony coś się kończy (stały kontakt z mamą), a z drugiej strony coś się zaczyna (nawiązanie nowych znajomości z kolegami i koleżankami z grupy przedszkolnej, samodzielność). Może się zdarzyć, że wraz z początkiem przedszkola Twoje dziecko dopadnie tzw. stres adaptacyjny.

Oto kilka wskazówek jak zmniejszyć problemy związane z rozstaniem dziecka z rodzicem:

  1. Nie powinno się przyprowadzać dziecko do przedszkola na ostatnią chwilę. Pośpiech towarzyszący przy rozbieraniu wprowadza dziecko w stan nerwowy. Kiedy rodzice się śpieszą nie mają czasu na pochwałę, na uśmiech, sami rozbierają dzieci, układają ubranka w szafce, a przecież są to czynności, które przy odrobinie czasu Wasze pociechy wykonają samodzielnie.
  2. Pożegnanie z dzieckiem powinno być czułe, ale krótkie. Nie należy pytać dziecka: Czy mogę już iść…, Szybciej się rozbieraj, bo zaraz idę, Dziecko nie ma poczucia czasu, dlatego zapewnienia typu: Zaraz po ciebie przyjdę…, Tyko chwilkę pobędziesz i zaraz wrócę …, Idę do sklepu żeby ci coś kupić… nie mają dla tak małego dziecka żadnego znaczenia. Zdecydowanie lepiej jest powiedzieć tak: Przyjdę po ciebie po leżakowaniu… albo Jak zjesz podwieczorek będę na ciebie czekała w szatni… Taka informacja jest dla dziecka zrozumiała, bo wie, że jak zje obiad, wstanie z leżaka to mama będzie na niego czekała. Bardzo ważne jest dotrzymywanie słowa. Daje ono dzieciom poczucie bezpieczeństwa i zarazem pewność, że rodzic przyjdzie. Dzieci o zachwianym poczuciu bezpieczeństwa w dramatyczny sposób rozstają się z najbliższymi i rozpacz trwa dużo dłużej.
  3. Jeśli dziecko weszło już do sali, nie zaglądaj by zobaczyć co robi, jak się bawi, czy płacze.
    Dziecko zrobiło duży krok naprzód i opanowało swój smutek – jest gotowe do zabawy, stało się częścią grupy. Najgorsze, co możesz zrobić to pokazać się znowu w otwartych drzwiach. Dla dziecka jesteś i będziesz najważniejszy/a i na ciebie będzie czekało. Gdy cię zobaczy, na pewno przybiegnie i obojętnie, czy wyjdziesz szybko czy zostaniesz, dziecko będzie musiało znowu zmierzyć się ze swoimi uczuciami. Lecz tym razem zajmie mu to więcej czasu, a każde następne otwarcie drzwi będzie przyjęte przez nie z nadzieją, że znów cię w nich zobaczy. Jeżeli chcesz dowiedzieć się jak sobie radzi w przedszkolu, zadzwoń i zapytaj. Na pewno uzyskasz taką informację.
  4. Pierwsze dni dziecka w przedszkolu to trudny okres dla rodziców i dzieci. Dlatego szczególnie w tym czasie należy dziecku okazać więcej zainteresowania niż zwykle. Trzymając na kolanach zapytać: Co robiłaś dzisiaj w przedszkolu?..., Z kim się bawiłeś?..., Jak na imię ma twój kolega?... Odpowiedzi na pytania typu: Co dzisiaj jadłeś na obiad?..., Czy wszystko zjadłeś, co pani ci nałożyła?..., Czy pani cię karmiła?..., Dlaczego wszystkiego nie zjadłeś?... itd. są ważne tylko dla rodziców, nie dla dziecka. Dlatego proszę się nie dziwić, że ono nie potrafi na nie odpowiedzieć. Na te i inne pytania rzetelnie odpowie nauczycielka, a więc ją o to pytaj. W rozmowie z dzieckiem nacisk należy położyć na jego samopoczucie w przedszkolu, relacje z kolegami, podejmowane zabawy oraz na zaradność życiową. W tym trudnym czasie należy okazywać dziecku w szczególny sposób zainteresowanie, miłość i czułość. Częściej niż zwykle należy je przytulać, wyrażać zadowolenie z najdrobniejszych osiągnięć, ale nie nagradzać kupując kolejną zabawkę.
  5. Dzieci po powrocie z przedszkola najczęściej opowiadają o różnych wydarzeniach, które miały miejsce w przedszkolu. Słuchaj wszystkiego z uwagą, ale nie komentuj, nie pouczaj. Porozmawiaj z nauczycielką. Jeżeli pewne fakty i zdarzenia budzą twoje wątpliwości, wydają ci się niewiarygodne albo cię cieszą. Niektóre dzieci mają wybujałą wyobraźnię i rozbudzoną fantazję. Dlatego weź poprawkę na to, co dziecko opowiada. Na pewno nie kłamie, ale w razie wątpliwości skonfrontuj to, co wiesz z nauczycielką. Ona udzieli ci informacji o twoim dziecku, jego rozwoju, postępach, kłopotach edukacyjnych i zachowaniu. Pomoże w ustaleniu przyczyn, doradzi jak im zaradzić, a potem wspólnie ustalicie jednolity sposób postępowania. Tylko współpraca z nauczycielką oparta na wzajemnym zaufaniu przyniesie oczekiwane rezultaty.

Źródło:

  1. www.dlarodzinki.pl